Rozdział 10

Handlarz
Nel

-Trzeba być wybitną idiotką żeby odmówić podwózki w taką noc jak ta.-pomyślałam ze złością przechodząc przez ulicę. Nocami w Aberdeen czułam się trochę jak w Morganville z tą różnicą, że nie wyskoczy na mnie jakiś świrnięty wampir, który będzie chciał wyssać ze mnie krew, a bandyta. Wyszłam zza rogu i znalazłam się przy starej hali, która niemal zwisała nad portem.  Zawsze się jej bałam ze względu na powybijane szyby i częściowo zadeskowane drzwi, które teraz o dziwo, były otwarte. Przeszłam omijając je szerokim łukiem, lecz zrobiłam  kilka kroków bliżej gdy usłyszałam swoje imię, jednak nie widząc właściciela głosu ruszyłam przed siebie.
-Ej Nel.
-Kto mówi ?!-zapytałam ostrzegawczo.
-Ktoś... Kogo znasz.
-To znaczy ?
-Chodź to ci powiem !-szepnął nerwowo.
-O nie.-skrzyżowałam ramiona na piersi-Nigdzie nie idę !
-To waaażne.-tym razem głos zdawał się jęczeć mi prosto do ucha.
-Ale ja cię nie znam !-krzyknęłam piskliwie.
-Znasz, znasz.-poczułam czyjeś zimne, trzęsące się ręce, które pod żadnym względem nie były rękoma Connora.
-Puszczaj !-próbowałam się wyrwać, ale ręce zacisnęły się na moich biodrach.
-Nie szarp się.-syknął ostro głos.
-To wszystko jest pojebane. Puszczaj, powiedziałam puszczaj !
Chłodna ręka wymierzyła mi policzka. Upadłam na  betonową podłogę i przysięgam na Styks, że leżałam w miejscu, które gdzieniegdzie było poprzecinane stróżkami piasku. 
-Kurwa mać !-syknęłam w beton-Zapal to cholerne światło, chcę wiedzieć z kim mam do czynienia.
-Dobrze...I tak  nie wyjdziesz ode mnie żywa.-powiedział drwiąco.
Pstryk. Lampy rozświetliły pomieszczenie. Było dużo świeczek, czarna kurtyna i klatka, a piach, na którym leżałam był czerwony i układał się w petagram.
-Co do cho...-słowa utkwiły mi w gardle bo zobaczyłam mojego szkolnego kolegę Larrego.
-Nel posłuchaj-nachylił się do mnie-na świecie ukrywa się zło. Jesteś jedynym ratunkiem dla ludzkości.
-Larry, nie piernicz ! Jakie zło ? Bóg, diabeł, niebo, piekło ? Wierzysz w ten szajs ?!
-Tak.-powiedział spokojnie-Mam zamiar przehandlować twoją duszę piekłu.
-To swoją przehandluj ! Tobie na tym zależy nie mi. N I E MA P I E K Ł A.
-Jeśli będziesz tak mówić to pewnie tam trafisz.-wzruszył ramionami-I bardzo chętnie oddałbym się ludzkości, ale to ty nosisz Znak.
-Jaki kurwa znak ?!-miałam ochotę wydłubać mu oczy.
-Ten znak.-złapał mnie za nadgarstek i przejechał palcem po plamce, która przypominała odlatującego ptaka.-Gołąbek.
-Czy ty robisz sobie ze mnie jaja ?!-warknęłam-To znamie ! Mój ojciec i Ann mają identyczne.  Co ty do cholery brałeś ?
-Nadal nie rozumiesz ? Urodziłaś się by umrzeć, a ja czuję się zobowiązany wykonać misję. Przykro mi Nel, muszę cię zabić.-powiedział bez cienia emocji i zamachnął się wcześniej skrywanym nożem w moją stronę. W ostatniej chwili przetoczyłam się na bok i   uniknęłam ciosu, a nóż znalazł się centymetr od mojej twarzy. 
-Larry, uspokój się !-krzyknęłam zrywając się z podłogi.
-Zrozum, że muszę cię zabić !-jego błękitne oczy były szkliste od łez, ale mimo to był przystojny. Był wysoki i muskularny, a jego włosy były prawie białe.-Przepraszam muszę...
-Larry...-jęknęłam, a obraz zamieniał się w jedną wielką rozmazaną plamę, ale nie miałam zamiaru powstrzymywać łez.
-Nie becz ! I tak cię zabiję.-syknął przez łzy.
-Czemu ?! Przez jakieś głupie odbarwienie na skórze ?
-TO NIE JEST GŁUPIE ODBARWIENIE ! Zabiję cię, nie unikniesz tego.-wrzasnął i ponownie zamachnął się nożem. Tym razem jednak dostałam w ramię. Zabolało, choć rana nie była głęboka.
-Pojebało cię ?!-krew przebiła się przez koszulę.
-To nie potrwa długo-powiedział z szaleńczym wyrazem twarzy-jedno pchnięcie i po tobie. 
-Nie poddam się tak łatwo...-szepnęłam sama do siebie rozglądając się po sali. Mój wzrok zatrzymał się na starym krześle w końcu pomieszczenia. Ile sił w nogach pobiegłam do niego unikając Larrego szerokim łukiem.  Złapałam za nogi krzesła i cicho jak myszka podreptałam do chłopaka. No dalej, Nel. Dasz radę. Uniosłam przedmiot nad głowę i z całej siły uderzyłam go w plecy. Z głuchym łoskotem upadł na ziemię, a ja usiadłam na nim, złapałam za włosy i wbiłam jego czoło w beton.
Stracił przytomność, bingo !-pomyślałam ni to z radością, ni przerażeniem zdając sobie sprawę co właśnie zrobiłam.
Connor
Usiadłem na ziemi czekując na Jamesa. Coś, gdzieś w środku mówiło mi, że mam kłopoty.  Może wiedział o Nel ? I jak Ann będzie próbował wmówić mi, że to "toksyczny związek", z którego będą tylko kłopoty. Gówno prawda.  Nie skrzywdziłbym jej, choćbym dusił się w tym związku. Czemu ? Bo jest cholernie krucha i boję się, że by tego nie zniosła.
-Siemka !
Wstałem i wcale nie zdziwiło mnie to, że nade mną stał uśmiechnięty James. Podeszłem do niego i jak zawsze po długiej rozłące uściskałem go.
-Stary, Lewie cię sprzedał-pokręcił karcąco głową-fajnie się bawisz, fajnie.
-O co ci chodzi ?
-Oj Connor, kogo ty udajesz ? Chodzi mi o tą dziewczynę.
-Niezręcznie, ups...-spuściłem wzrok.
-Czyli jednak ?-zaśmiał się-Jak ma na imię ?
-Nel.-powiedziałem krótko.
-Dziwne imię. Mam co do niej złe przeczucia.
-Nawet jej nie znasz !
-I ? Ile jest takich lasek, które za pieniądze i sławę zrobią wszystko ?-wzruszył ramionami-Radzę ci uważać.
-Ona jest inna.-powiedziałem cicho.
-Oczywiście...
-To nie tak, ona mnie potrzebuje.
-Chyba twojej sła...
-Cholera, nie znasz jej ! Nel wygląda...ona-nie potrafiłem ubrać tego w słowa-nie je. Jest blada i bardzo chuda, ledwo trzyma się na nogach. Martwię się o nią.
-I co ty w niej widzisz ?
-Czy ja wiem ?-usiadłem na ziemi i oparłem brodę na kolanach-Kocham ją. 
-Nie Connor-usiadł obok mnie-nie kochasz jej. Po prostu czujesz się zobowiązany jej pomóc. Kiedy hm, wyzdrowieje już nie będziesz jej potrzebny. Sam do tego dojdziesz. Lepiej żebyś zakończył to szybko bo ona serio się zakocha, a ty będziesz nią zwyczajnie znudzony.
-Co ty mi próbujesz wmówić ? Nie znasz Nel, nie było cię. Wiem co do niej czuję.
-Jak chcesz-westchnął-żebyś później nie żałował.
-Nie będę.-wycedziłem przez zęby.
Nel
Siwiejący policjant o zmęczonym spojrzeniu popatrzył na mnie, mlasnął dwa razy i powiedział:
-Jeszcze raz. Opowiedz co się stało.
-No, no więc...Jaaa-zaczęłam roztrzęsionym głosem-Usłyszałam głos, ale nie wiedziałam czyj więc ruszyłam dalej i...i on wtteeedy złapał mnie i...i zaciągnął mnie do środka i mówił coś o znaku, a...a ja nie... nie wiedziałam o co mu chodzi i on się na mnie rzucił !-zawyłam- Ja się tylko broniłam.
-Marie-wskazał na sanitaruszkę-daj tej małej coś na uspokojenie.
-Chodź do mnie kochanie.-starsza kobieta obtoczyła mnie ramieniem.
-Pproszę paani...-wyjąkałam-Co z Larrym ?
-Wszystko z nim dobrze, słoneczko. Nie ma wstrząsu mózgu-pogłaskała mnie po głowie.
-Czy mam kłopoty ?
-Oczywiście, że nie. Działałaś w obronie własnej. Proszę-podała mi małą, niebieską tabletkę i plastikowy kubeczek z wodą-ja w tym czasie zadzwonię do twojej mamy, ktoś musi cię odebrać.
-Czy to konieczne ? Nie mógłby przyjść po mnie mój chłopak ?
-Wykluczone, kwiatuszku. Nie jesteś pełnoletnia- Marie pokręciła palcem wskazującym-Połknij to. Za chwilę wracam i razem poczekamy na twoją mamę.
-Jej tu jeszcze brakuje.-powiedziałam sama do siebie gdy kobieta zniknęła za rogiem.
-Może zazdzwonię to Connora, tak żeby się nie martwił...
Wyciągnęłam telefon z torby i wykręciłam jego numer. Odebrał po drugim sygnale.
-Coś się stało, że dzwonisz  tak późno ?-zapytał nim udało mi się przywitać.
-W pewnym sensie. Powiedzmy, że wydarzył się mały wypadek i wracam do domu, także jeśli chcesz się spotkać to jestem u siebie nie u Kate.
-Rozumiem...przymknijcie się !-syknął bo w tle dało się usłyszeć gwar.
-Wiesz co ? Pogadamy jutro, chyba masz lepsze zajęcia. Cześć.
-Nel pocze...-nie dałam szansy mu dokończyć bo ze złością się wyłączyłam.
Nie byłam na niego zła. Byłam zwyczajnie wściekła na cały świat. Na siebie bo nie chciałam by Todd podwiózł mnie do domu. Na Larrego bo mnie zaatakował. Na  Marie, że zadzwoniła do mojej  matki. I wkońcu na Lissę, że zdradzała mojego ojca.
-Skarbeńku, twoja mama będzie tu za kwadrans.-sanitariuszka pogłaskała mnie po plecach.
-Jest zła ?
-Raczej zmartwiona.-uśmiechnęła się.
-Larry odzyskał przytomność ?
-Tak. Ma się dobrze.
-Mogę z nim porozmawiać ?
-Jest w karetce.
Pokiwałam głową i ruszyłam w stronę wozu. Weszłam do środka i zobaczyłam jasnowłosego, nieco speszonego chłopaka z ogromnym plastrem na czole.
-Przepraszam. Nie wiem co mi odbiło-powiedzieliśmy jednocześnie.
-Przepraszam. To nie byłem ja.
-A kto ?-zdziwiłam się.
-Moja choroba.-powiedział cicho.
-Choroba ?
-Mam osobowość graniczną.
-Czyli ?-uniosłam brew.
-Odwala mi.
-To znaczy, że nie jesteś walniętym katolem ?
-Nie.-powiedział krótko-Jestem walnięty, ale Katolik ze mnie lichy. Zwyczajnie mi odjebało.
-To normale ?-usiadłam obok niego.
-Nie. Oglądałaś Przerwaną Lekcję Muzyki ?
-Tak.
-Domyślasz się co ze mną zrobią ?
-Współczuję.
-Po co ?-spojrzał na mnie-Też tam trafisz.
-Bo ?
-Jesteś anorektyczką.-odpowiedział jakby to było coś zwyczajnego.
-Nie, nie jestem.-pokręciłam głową.
-Normalna dziewczyna poza skórą i kośćmi ma jeszcze mięśnie i tłuszcz.
-To źle, że chcę być idealna ?
-Nel, słoneczko twoja mama już przyjechała.-Marie uśmiechała się do mnie przez okienko.
-Cześć.-powiedziałam krótko i nie czekając na odpowiedź wyszłam.
-Tam jest.-kobieta wskazała na moją matkę stojącą na czymś w rodzaju żwirowego parkingu kilka metrów od nas.
-Miłej nocy, psze pani.-uśmiechnęłam się i pomachałam staruszce.
-Trzymaj się Nelciu.-poklepała mnie po plecach.
Szybkim krokiem przeszłam przez chodnik i jak wcześniej Larrego szerokim łukiem ominęłam Lissę i weszłam do zielonej Hondy.
-Co ci odbiło ?-zapytała wchodząc do auta.
-Na Merlina, o co ci chodzi ?
-Przestań tak gadać. Nie ma Hogwartu, Śródziemia czy Obozu Herosów, a chodzi mi o to, że tylko skończona kretynka wracałaby w nocy sama. Szczególnie tą drogą.
-Serio ?-uśmiechnęłam się kpiąco-Tylko skończona kretynka zdradza męża z nauczycielem córki.

*Wattpad*

http://w.tt/1KYCSbF hej, hej miśki. Wiem, że piszę tu ff o Connorze, ale poczułam moc xdd
Także, jeśli lubicie takie mroczniejsze klimaty to zapraszam

Rozdział 9

Puzzle
Nel
Kate wróciła o pierwszej...w południe i gdy zapytałam gdzie spędziła noc burknęła tylko coś niezrozumiałego.  Connor również wyszedł o pierwszej. Z tą małą różnicą, że w nocy.  Nie robiliśmy nic ciekawego, poza tym, że mam malinkę na pół szyi, która wyglądała dziwacznie w połączeniu z siniakiem z przed kilku dni, który tylko takową miał udawać. Jedno jak i drugie musiałam ukryć przed tatą, z którym jutro się spotykam.
-A może fluidem ?-rzuciła Kate opierając się o framugę drzwi łazienki.
-Nie wiem...Zabiję go...
-Musiał się nieźle przyssać.
-Wiesz, że masz rację ?
-Ma się to doświatczenie-pstryknęła palcami.
Nie dziwię się. Kate była prześliczna, zapewne nie mogła odpędzić się od adoratorów. Miała długie, czarne jak smoła włosy, ogromne orzechowe oczy, jasną cerę i nogi do samego nieba.  Zawsze gdy szłyśmy gdzieś razem, faceci oglądali się za nią gdy kroczyła dumnie na wysokich obsacach, za to na mnie spoglądali z politowaniem bo potykałam się o własne stopy.
-Może...-ciągnęła-Weźmiesz prysznic, a ja w tym czasie poszperam w internecie. Najwyżej będziesz miała trzy tony fluidu na skórze. -zaśmiała się.
-Ha, ha ! Bardzo śmieszne.-warknęłam zamykajac za nią drzwi, bo księżniczka nie była w stanie tego zrobić.
Zamknęłam oczy...Gdzieś w środku czułam ssące uczucie, pustkę. Zupełnie jakbym była puzzlami bez jedengo elementu. Tym elementem był Connor. Jezu, jak ja za nim tęsknie.  Mimo tego, że wyszedł ode mnie tak późno i właściwie dopiero wtedy, gdy zasnęłam w jego ramionach. Tak mi go brakuje... Po prawie godzine pod prysznicem wkońcu z napuchniętymi od łez oczami postawiłam stopy na zimnych kafelkach. Wyciągęłam rękę po telefon, który leżał na pralce i momentalnie wybrałam jego numer.                                                                          -Hej, Słońce.-przywitał mnie nieco zaspanym głosem-Coś się stało ?
-A musi się stać ? Tęsknię...
-Ja też...Wpadniesz do mnie ? Jestem sam, także no...ten.-zaśmiał się nerwowo.
-Wpadnę za godzinę.
***
Stanęłam przed drzwiami jego domu.  Na obcasach czułam się trochę nieswojo.  Zapukałam cicho.
Connor prawie od razu otworzył drzwi. Miał na sobie koszulkę z dementorem mówiacym "kiss me", identyczną miałam na sobie w dzień, w którym się poznaliśmy.
-Cześć.-powiedziałam nieśmiało-Wiesz, że powinnam cię zabić ? Mam malinkę na pół szyi ! Jak ojciec ją jutro zobaczy to najpierw zabije mnie a później ciebie.
-Nie marudź-pociągnął mnie w stronę swojego pokoju-Wiem, że chcesz więcej.
-Może...Ale nie na szyi. W tym przypadku im więcej tym gorzej.-odparłam siadając na łóżku.
Connor zrobił minę zbitego psa.
-W takim razie odpuszczę sobie na kilka dni.
-Jak chcesz.-powiedziałam z przekąsem.-W takim razie co robimy ?
-Mam pomysł. Zamknij oczy.
Posłusznie wykonałam polecenie. Connor położył mi rękę na biodrze i pocałował. Nie wiem, na czym polegała ta zabawa, ale spodobała mi się.  Nie wiem jak długo to trwało, ale odskoczyłam jak oblana gorącym olejem gdy zadzwonił mój telefon. Spojrzałam na ekran:
              ❤❤❤Toddie❤❤❤
-Odebrać ?
-Rób co chcesz.-powiedział ze znudzeniem.
-Ej ! O co ci chodzi ?
-O nic, no odbieraj, Jezu.-czyżby szatynek strzelił focha ?
Nacisnęłam zieloną słuchawkę i przyłożyłam telefon do ucha.
-Cześć-odezwał się jakiś mężczyzna, jego głos nie był mi znany-Jestem Evan, kolega Todda.-ta, jasne...kolega-Dzwonię, żeby przekazać ci, że Todd i w sumie ja chcielibyśmy się spotkać. Tylko, że zależałoby mi, abyś nie brała ze sobą tego chłopaka, który był z tobą w tym domku, jest niebezpieczny.-zaśmiał się nerwowo. Mój Con niebezpieczny ? Ominęła mnie spora bójka.
-Okej, ale dlaczego Todd sam nie zadzwonił ?
-Księżniczce spadłaby z głowy korona. -i choć nie widziałam go teraz, byłam prawie pewna, że się uśmiecha. Już lubię tego Evana, jest trochę jak męska wersja mnie.
-Mogłam się tego spodziewać.-odrzekłam, a kąciki moich ust powędrowały ku górze.-Macie czas dziś wieczorem ?
-Tak, wpadniesz na polankę ?
-Jasne, do zobaczenia.-uśmiechnęłam się jeszcze szerzej, po czym wyłączyłam się i rzuciłam telefon na łóżko.
-Myślałem, że wieczorem będziesz ze mną...-powiedział cicho.
-Och, ale co mogłam mu powiedzieć ?
-Czy ja wiem ?-zmrużył oczy-Może, że nie możesz przyjść bo będziesz z najważniejszą w świecie osobą, patrz: ja.
-Mhm...to by nie przeszło.-mruknęłam, ziewając-Obraziłbyś się gdybym się przespała ?
-Ze mną ? Zawsze.
Zaśmiałam się cicho i położyłam obok chłopaka.
***
-Ej Connor !-usłyszałam chłopięcy głos, lecz myśląc, że mi się to śni zignorowałam natarczywca.-Connor, Jezu wstawaj.-głos z każdą chwilą stawał się głośniejszy. Mając nadzieję, że nie będę tego słyszeć włożyłam głowę pod poduszkę.
-Matko, Lewie czego chcesz ?!-warknął szatynek zaspanym głosem.
Spojrzałam na osobę, która nas obudziła. Czternastoletni może chłopiec o jasnej cerze i równie jasnych włosach przypatrywał mi się z ciekawością, nie miałam wątpliwości, że to brat Connora.
-James.-powiedział krótko cały czas się we mnie wpatrując.
-Co James ?
-Przyjechał, idioto. A raczej przyjedzie. Będzie wieczorem. I po co to nie pytaj. Nie wiem.-chłopiec przewrócił oczami i wyszedł.
Szatynek podniósł się i widocznie zbyt słaby, opadł na mnie wbijając mnie w pościel.
-O kim mowa ?-wyjęczałam z głową w poduszce.
-Hmm. To mój przyjaciel.
-Jeden z tych z zespołu ? 
-Mhm...-mruknął schodząc ze mnie.
-To ja nie przeszkadzam. W sumie i tak powinnam iść.-nie miałam mu za złe. Nie chciałam mieć z tym kolesiem nic wspólnego.
-Nie przeszkadzasz.-powiedział i przeturlał się tak, że teraz znowu leżałam pod nim.
-A jeśli mnie nie polubi ?
-Ciebie nie da się nie lubić.-pocałował mnie w czoło. 
-Zobaczę.-odparłam z uśmiechem, podchodząc do drzwi, lecz nim udało mi nacisnąć klamkę chłopak obiął mnie w talii i pociągnął ponownie na łóżko, a gdy próbowałam się wyrwać złapał mnie za obie ręce i usiadł mi na nogach.
-Nie zapomniałaś o czymś ?-wyszeptał.
-Nie wiem...-wysapałam-Co masz na myśli ?
-To...-nachylił się nade mną i pocałował, ale w zupełnie inny sposób niż zwykle. Mocniej. Bardziej.
Szatynek widocznie zbyt zajęty moimi ustami zapomniał o  rękach bo je puścił. Wykorzystałam to. Szybka zamiana ról. Przeczołgałam się pod jego ramieniem, skoczyłam na plecy i złapałam za szyję. Opadł twarzą do poduszek. Wygrałam.  Przycisnęłam mu kolano do łopatek i wysyczałam:
-Ja o niczym, w porównaniu do ciebie nie zapominam.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Todd
-Jezu, ona zaraz tu będzie. Co ja jej powiem ? A jak się na mnie rzuci ? A jak przyjdzie z tym psychopatą ?-zacząłem jęczeć w stronę Evana, który beztrosko sączył Sprite'a  z niebiesko-zielonej puszki.
-Przeżywasz.
-Nie, Evan. Wygląda słodko, ale...-przerwałem bo stare skrzypiące drzwiczki uchyliły się nieco, ukazując złotowłosą niską dziewczynę o nienaturalnie niebieskich oczach, ze względu na soczewki, które nosiła odkąd pamiętam, by ukryć różnobarwność tęczówki. Ciekawe czy Connor wie, że jego z pozoru idealna dziewczyna ma heterochromię ?
-Cześć...-powiedziała cicho, unikając mojego wzroku.  Nie odpowiedziałem. Bo niby co miałem jej powiedzieć ? Przeprosić ? Owszem, chcę to zrobić, ale to nie jest tak łatwe jak się wydaje.
Staliśmy tak dobre kilka minut, aż Evan podszedł do nas i z irytacją rzekł:
-Masakra, jak dzieci. Widzę, że za sobą tęsknicie. Nie ma Nel bez Todda i Todda bez Nel. Nieważne kto zaczął spór. Po prostu przestańcie się na siebie gniewać. No już, misiek na raz dwa trzy...-nie musiał mi wiele mówić. Uścisnąłem ją najmocniej jak tylko umiałem.
-Jejku, Todd przepraszam.-szepneła z głową w moim ramieniu, po czym wyciągnęła rękę w stronę Evana.-Grupowy ścisk ?
-Grupowy ścisk.-powtórzył chłopak z uśmiechem.

Wszystko zaczynało wychodzić na prostą. Evan polubił Nel, ona jest szczęśliwa i w sumie mam gdzieś kto jej to szczęście dał. Po prostu się uśmiecha, to się liczy. I co najważniejsze: znowu jest przy mnie.
×
×
×
Ten rozdział jest troszkę krótki bo mam ebole :cc Nie no, grypę xd i ciężko mi się myśli. (Trzy razy lrzy tym usnęłam)
xoxo
~Mitzu

Rozdział 8

Należyta kara
Connor

-Mogłabym cię zapytać o to samo.- warknęła Nel w stronę chłopaka.
-Tak myślisz ?!-wyrzucił ręce w górę-To miejsce, wyobraź sobie, należy tak samo do mnie jak do ciebie, ale on-w tym momencie wskazał na mnie-nie ma prawa tu przebywać !
-On ? Todd spójrz na siebie ! Skoro on nie może to co robi tu ten koleś za tobą ?!
-Ten koleś za tobą ma imię.-syknął.-Evan. Nie ten, rozumiesz ?
-Och, imię powiadasz ? Przypomnę ci, że nazwałeś Connora kretynem, jakim kurwa prawem ?!-wykrzyknęła. Jej oczy płonęły.
-Nel, daj sobie spokój. Chodź.-złapełem ją za rękę i próbowałem pociągnąć do drzwi, ale ani drgnęła.
-Jezu, Connor ! Nie rozumiesz ? Ja tego tak nie zostawię. Nikt nie ma prawa cię obrażać, rozumiesz ? Nikt.
-Gra nie warta świeczki. Odpuść. Jeżeli nie dla siebie to dla mnie.-teraz już po prostu ją podniosłem i siłą poprowadziłem  do wyjścia.
Postawiłem ją dopiero na trawie.
-Po co to zrobiłeś ?-miała minę naburmuszonej małej księżniczki.
-Co ? Wolisz się z nim kłócić ?
-Czy ja wiem. Zależy mi, a raczej zależało.-odparła z żalem.
-A co się zmieniło ?
-Wiele rzeczy. Możemy o tym porozmawiać później ? Po prostu mnie przytul.
Zaleta posiadania dziewczyny-można się prztulać i to dużo.
-Idziemy ? Mam dość tego miejsca...-złapałem ją za ciepłą dłoń, była taka miękka i delikatna. Nie rozmawialiśmy w drodze do domu. Nel wydawała się przybita, a ja mistrzem w pocieszaniu nie jestem, ale ją kocham.
Wkońcu się odezwała:
-Jak długo tu jeszcze zostaniesz ? I co będzie z nami ? Boję się, że tego  nie wytrzymam.
-Nel... Będę tu jeszcze dwa tygodnie. Damy radę.  Kocham cię.
-Wiem.-powiedziała smutno-ale będzie mi cię cholernie brakować. -głos jej się załamał.-Obiecaj, że mnie nie zostawisz. Nie przeżyję tego.-miała łzy w oczach, Boże nie chcę, by przeze mnie płakała.
-Nigdy, nigdy cię nie zostawię. Jesteś moim powietrzem.-pocałowałem ją w czoło.
-Kocham cię Connor...-tylko to chciałem usłyszeć. Jestem najszczęśliwszą osobą na tym chorym świecie-mogę w spokoju umrzeć.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Ann
Dylemat życiowy ! Ojciec wraca. I niby nic, ale nawet się z nim  spotkam.  Psychiatryk wzywa. Dlaczego ? Kilka głębszych ran i ludziom odpierdala. Nel nie wie. Nie chcę  jej dobijać. Wkońcu jest szczęśliwa.  Mogę się tylko modlić by choć trochę przypominał Briarcliff z American Horror Story.
Cóż, póki co muszę  się spakować. Może nawet uda mi się przemycić kilka żyletek. To logiczne, że mnie nie wyleczą. Prędzej zatańczę na linie.
Westchnęłam i wyciągnęłam walizkę z szafy. Będzie mi brakować moich przyjaciół. Nie chcę by ktokolwiek wiedział gdzie jadę. Z drugiej jednak strony, Celestie mogę powiedzieć. Zrozumie. Zawsze rozumiała.  Wyciągnęłam z kieszeni telefon i wybrałam jej numer, który i tak znałam na pamięć.
-Hej Cel. Możemy się spotkać ?
-Jasne.-jej słodki głos działał kojąco-Wpadaj do mnie kiedy chcesz.
-W takim razie będę za godzinę.
-Okej, kup coś słodkiego.
-Jasne, cześć.
Rzuciłam telefon na łóźko. "Będę za godzinę" oznaczało, że muszę się pospieszyć bo do niej blisko nie mam.  Spojrzałam na siebie w lustrze; nie wyglądam tak źle, mogę iść.
Wychodząc z domu potknęłam się o płaszcz mamy, z którego wyleciały gumki. Boże, nie wierzę. Obrzydzenie poziom: 99.  Jednocześnie jednak zaśmiałam się pod nosem i otworzyłam drzwi. Promienie przyjemnie grzały mi twarz. Ruszyłam szybkim krokiem przed siebie. Słońce zdawało się dawać mi energię,  którą  nie sposób zmarnować. Kroczyłam nucąc Jack Vampsów. Dlaczego właściwie jest mi tak wesoło ? Psychiatryk to nie jest miłe miejsce, powinnam się zamartwiać w jaki sposób powiem najlepszej przyjaciółce o "wakacjach", wkońcu lekarz powiedział, że mam tam odpocząć.  Krocząc tak wesoło zobaczyłam Connora. Szedł z nisko pochyloną głową i w kapturze, dlatego też pewnie nawet nie wiedział, że obok przeszłam.
-Hej Connor !
Brak odpowiedzi.
-Connor !
Chłopak odwrócił się w moją stronę i z zakłoptaniem rzekł:
-Przepraszam. Nie widziałem cię. Gdzie idziesz ?
-Nie dziwię się, że mnie  nie zauważyłeś . Wyglądasz jakbyś liczył mrówki.-zaśmiałam się-Idę do koleżanki.
-W takim razie nie zatrzymuję cię.-w dziwny sposób przekrzywił głowę-Cześć.
-Connor stój.-złapałam go za łokieć-Ściągnij kaptur.
-Po co ?
-Po prostu ściągnij.-moje wypowiedzi z każdą chwilą robiły się coraz bardziej lakoniczne. Zdjęłam mu kaptur. Boże, ma podbite oko.
-Kto ci tak przywalił ?-odparłam dotykając siniaka.
-Todd.-rzucił niewzruszony.
Przyłożyłam rękę do ust i na raz ją odjęłam.
-Mam nadzieję, że wygląda gorzej ? 
-Taa...-westchnął-Złamałem mu rękę. Kość przebiła skórę.
-Jezu.-uśmiechnęłam się. Nigdy nie lubiłam Todda.-Poszło o Nel, tak ?
-Tak, ale porozmawiamy później.-odparł robiąc krok.
-Onienienienienienie...-ponownie chwyciłam go za łokieć-Jak już mówisz to mów. Opowiedz mi wszystko, bez wyjątków. Mieszkanie Kate jest po drodze, więc  będziesz mógł do nich wpaść. A teraz opowiadaj.
-Och...-westchnął-No więc ja i Nel poszliśmy na spacer i ona zaprowadziła mnie na taką uroczą polankę przy lesie, na której stał domek. Mały i drewniany, chyba zbudowany przez dzieci. No i usiedliśmy na takiej kanapie i... się całowaliśmy.-wypowiadając ostatnie słowa zaczerwienił się po same uszy, moja siostra to szczęściara-Wtedy przyszedł Todd i zaczął się drzeć, Nel zaczęła się z nim kłócić i poleciały ostre słowa. Więc ją wyprowadziłem bo zrobiło się gorąco, jeśli wiesz co mam na myśli. I odprowadziłem ją do Kate. I jak wracałem to go spotkałem...-wzruszył ramionami-I wiadomo co stało się później.
Zaśmiałam się.
-Ja miałam cię za tego najspokojniejszego.
-Pozory mylą.-uśmiechnął się uroczo. -Hmm...Tu chyba będziemy się żegnać.
Spojrzałam za siebie. Faktycznie, byliśmy już pod blokiem, w którym mieszka siostra Todda i aktualnie Nel.
-Nie będę cię zatrzymywać. Cześć.-powiedziałam cicho-A i powiedz mojej siostrze, że za nią tęskinę.
-Dobrze, miłego spaceru. Trzymaj się.-pomachał mi ręką na pożegnanie i ruszył do drzwi.
Nel
Usłyszałyśmy ciche pukanie, lecz nim wstałam Kate już otwierała.
-Hej.-usłyszałam nieco  zawstydzony głos Connora. Jak to możliwe ? Dwie godziny temu odstawił mnie przed drzwi.
-Cześć ! Wejdź...O matko. Co z twoim okiem ?!
Zaciawiona odchyliłam głowę w bok by spojrzeć mu w twarz.  Matulu, miał całe sine oko.
-Nic...-mruknął.
-Jasneee.-zawyła Kat.-Z kim się biłeś, co ? I mam nadzieję, że koleś leży w szpitalu.
-Z twoim bratem. Złamałem mu rękę, przynajmniej tak mi się wydaję.
Dziewczyna wyglądała jak balonik, z którego ktoś spuścił powietrze.
-Cholera, Connor ! Powaliło cię ?! Chcesz mieć kłopoty ?!-krzyknęłam na cały głos, mam gdzieś sąsiadów wpadłam w furię.-Zachwałeś się jak nieodpowiedzialny, zadufany gnojek z mlekiem pod nosem. I...-chwycił mnie za oba nadgarstki tak mocno, że aż bolało.
-Spokojnie Nel, spokojnie. To nic...-próbował mnie opanować.
-Spokojnie ?! Będziesz miał przesrane, rozumiesz ?!  Jedyne co mogę zrobić to błagać go by sobie odpuścił ! A teraz jak sam zauważyłeś, nie jest okej między mną a Toddem. Nie wiem jak z tego wyjdziesz.
Kate, która całą sytuacje oglądała z bezpiecznej odległości nagle odparła:
-To ja może zostawię was samych. Chyba musicie pogadać, Nel nie czekaj na mnie. Wrócę późno.-po czym ściągnęła torebkę z wieszaka i wyszła.
-Nel, ja po prostu...
-Co po prostu ?!  Złamałeś mu rękę. Dlaczego właściwie to zrobiłeś ?
-Cóż-westchnął-po prostu wracałem do domu. Spotkałem go i prawda jest taka, że to on zadał pierwszy cios.
-Connor...-jęknęłam dotykając opuchlizny.
-No co ? Nel, nie chcesz wiedzieć w jaki sposób o tobie mówił. Dla mnie twoja osoba to delikatny temat. Nie wiem, który raz ci to dziś mówię, ale kocham cię. Nie jestem osobą, która rzuca słowa na wiatr, uwierz mi.
Nie odpowiedziałam. Przecież mu wierzyłam, ale to co zrobił nie ma wytłumaczenia.
-Nel, nie milcz. To boli.-powiedział cicho.
-Przepraszam, mam w zwyczaju ranić ludzi, na których mi zależy.-odparłam smutno.
-Co masz na myśli ?
-Gdyby nie ja, Todd by cię nie uderzył. Gdyby nie ja, moja rodzina nie byłaby rozbita, gdyby nie ja, Ann pewnie nawet nie zaczęłaby się ciąć.-głos mi się załamał, a obraz miałam rozmyty, prawdopodobnie dlatego, że  próbowałam powstrzymywać łzy.
-Nel...-ujął moją twarz w dłonie-Ludzie często podejmują złe decyzje i ranią siebie nawzajem,  ale prawda jest taka, że możesz być jedynie cegiełką w murze. Fundament leży w głowie takiej osoby. Todd od początku mnie nie lubił, twoi rodzice może nigdy się nie kochali, a Ann może mieć problemy z samą sobą.
Zamknęłam oczy i łzy same popłyneły mi po policzkach. Nie chciałam już ich powstrzymywać-nie teraz, nie przy nim.
×
×
×
Madzia pozwoliła mi dodać przekleństwa.
I oto w ten sposób one się tu znalazły ;3
Rozdział dla Ani, która ciągle po mnie krzyczy
Kc
~Mitzu

Rozdział 7

Domek na polance
Nel
Kate usiadła pomiędzy mną a Connorem, jak gdyby bała się, że gdybyśmy siedzieli obok siebie  odprawialibyśmy jakieś lubieżno-satanistyczne rytuały. Tylko, że mi nie to było teraz w głowie. Za dwa dni wraca tata, prawdopodobnie tylko po to, by zabrać swoje rzeczy i wynieść się stąd w cholerę. Najgorsze było to, że to ja w pewnym stopniu przyczyniłam się do rozpadku naszej idealnej rodziny... Drugim dość bolesnym wątkiem było to, że chciałabym mieszkać z ojcem, ale z drugiej strony tu mam Todda i Connorowi łatwiej byłoby  się ze mną spotykać przy okazji odwiedzin u rodziny. 
-Hej, Nel. Film się zaczyna.-rzuciła Kate zajadając się popcornem.
Boże, tłuste świństwo...Tylko się od niego tyje. Jak w ogóle można to jeść ? Spojrzałam krytycznym wzrokiem na swoje uda. Były ochydne i grube. Wszyscy w koło mówili, że mam nóżki jak patyczki. Gówno prawda.  Może gdybym mogła objąć obie nogi rękoma byłabym zadowolona, ale obie dłonie na jedną nogę to dużo, przynajmniej dla mnie...
-Nie patrz  na nie, to sama
skóra i kości.-wtrącił chłopak.
-Chciałabym, żeby tak było...
-Oglądam coś ! Jak chcecie gadać to za drzwi-ryknęła Kate opluwając mnie popcornem.
-Nel, w takim razie chodź, pro-ana to temat, z którym nie można czekać.
Przewróciłam oczami, ale posłusznie wstałam i ruszyłam ku drzwiom.
-Jest w ogóle o czym gadać ?-odparłam wyciągając z kieszeni spodni papierosy.
-Jest. Kiedy ostatnio jadłaś ?
-Connor, to nie ma znaczenia.
-Nel, to ma ogromne znaczenie ! Odpowiedz na moje pytanie.-zmrużył oczy.
-Dwa dni temu...-odpowiedziałam unikając go wzrokiem.
-Co dokładnie zjadłaś ?
-Jabłko...
-Zdajesz sobie sprawe, że to leczy się psychiatrycznie ?
-Wyślesz mnie tam ?-głos mi się załamał.
-Nie, ale tylko dlatego, że cię kocham, chuderlaku...-przyciągnął mnie do siebie i mocno przytulił,  a nie będę kłamać potrzebowałam tego.
-Connor, masz ochotę na spacer ?
-A Kate ?
-Raczej nie będzie za nami płakać, poza tym ma randkę z Garrym Oldmanem  więc chyba lepiej jej nie przeszkadzać.
-Dobrze,  a gdzie idziemy ?
-W pewno ważne dla mnie miejsce.-powiedziałam chwytając go za rękę.
Prowadząc go wzdłuż alejki spotkaliśmy grupkę rozkrzyczanych dziewczyn, które ze łzami w oczach robiły sobie zdjęcia z Connorem. Żałosne... To nie Bing Bang, Homme czy Siatar więc czym tu się jarać ?  One nawet nie zdają sobie sprawy jak niezwykle zwyczajny jest. Jedna z  dziewczyn spojrzała na mnie takim   wzrokiem jakbym conajmniej uderzyła ją w twarz i nazwała suką, a nie po prostu trzymała Connora za rękę. Dość tego. Odeszłam od grupki. Nie dam się tak traktować.
-Hej, Nel. Gdzie idziesz ?
Spojrzałam za siebie. Szatynek przedzierał się przez tłum rozchichotanych fanek.
-Czy ja wiem ?-wzruszyłam ramionami-Chyba przed siebie. 
-Beze mnie ?
-Fanki cię wzywają.-burknęłam. Teraz już wszystkie spoglądały na mnie tym chłodnym wzrokiem.
-Przepraszam dziewczyny-pomachał w ich stronę ręką-Ale nie mam zbyt wiele czasu.
Jęknęły z dezaprobatą, ale odwróciły się w drugą stronę i ruszyły.
-Ja chyba nigdy się do tego nie przyzwyczaję.-wbiłam wzrok w ziemię.
-Będziesz musiała...Szybko cię od siebie nie wypuszczę.-mruknął, po czym przyciągnął do siebie i pocałował. Do tego też nigdy nie przywyknę. Zawsze gdy mnie dotknie będzie przechodził mnie dreszcz.
-To oświadczyny ?
-W pewnym sensie, skarbie.
Resztę drogi  przeszliśmy w milczeniu. Gdy wkońcu wyprowadziłam go na dużą polankę przy lesie, na której stał mały domek, który wygladał jak zbudowany przez jedenastolatków. W sumie to przez dwunastolatkę i trzynastolatka. Mnie i Todda. Auć...Wspomnienie o nim zabolało. 
-Co to za miejsce ?-odrzekł odsuwając się ode mnie.
-Zobaczysz, chodź.-pociągnełam go w stronę domku.
Weszliśmy do środka. Zaciągnęłam się zapachem drewna. Nic tu się nie zmieniło; podłoga tak samo skrzypiała, ściany nadal były obklejone plakatami z różnych anime a stara sofa była tak samo...stara.  Ja i Connor usiedliśmy na niej.
-Co my tu właściwie robimy ?-rzucił, przejeżdzając ręką po moim ochydnym udzie.
-Nie wiem. Lubię to miejsce...
-Acha, a dostanę całusa za to, że tak grzecznie tu z tobą przyszedłem  ?-miał wzrok szczenaka, który prosi o jedzenie.
-Skoro ładnie prosisz...
Pocałunek  trwał wieczność, w każdym calu przyjemną wieczność. Gdy nagle usłyszałam znajomy głos:
-Co wy tu do cholery robicie ?!
Odskoczyłam jak poparzona od Connora i spojrzałam w stronę właściciela głosu. Wzburzony Todd stał w drzwiach z jakims blondwłosym chłopakiem. Boże, czy to nie ten Evan ?
×
×
×
Och, och jak ja uwielbiam kończyć w połowie ;)
Specialna dedykacja dla Madzi.
Kc Pultasku :*
~Mitzu

Rozdział 6

Malinka
Nel
Wkoło tańczyli ludzie. Było ciemno i nie widziałam nic poza kolorowymi światłami, które zdawały się gonić za sobą po parkiecie. Poszukałam wzrokiem Connora. Nie wiem dlaczego akurat jego, ale w środku czułam, że go potrzebuję.
Musiał wiedzieć, że tu jestem. W różowej sukience, która wyglądała jak wyciągnięta z Alice Madness Return wyróżniałam się z tłumu skąpo ubranych dziewczyn.
-Connor !-zawołałam, rozpaczliwie rozglądając się dookoła.
-Tu jestem...-mimo grubego materiału sukni poczułam jego ciepłe dłonie na mojej talii.
Odwróciłam się i spojrzałam na chłopaka. Aż świecił w mroku dyskoteki. Gdzieś w środku czułam, że muszę go pocałować, miałam też odwagę by to zrobić.
Podeszłam bliżej i wspięłam się na palce. Jedną ręką zmierzwiłam mu włosy a drugą położyłam na karku. Złączyliśmy się w pocałunku. Nagle świat się zatrzymał. Zrobiło się cicho, słyszałam tylko bicie serca Connora, które zsynchronizowało się z moim. Pocałował mnie w szyję, niespodziewanie zatopił w niej zęby. Czując ostry ból odepchnęłam go od siebie. Connor upadł na podłogę i zaczął się trząść. Z ust ciekła mu moja krew. Krzyczałam, ale ludzie zdawali się nie zwracać na nas uwagi.
-Nel, Nel. Błagam puść mnie !
Rozejrzałam się dookoła. Nie byłam na dyskotece, ale w pokoju Cona.  To on krzyczał. Prawdopodobnie dlatego, że ciągnęłam go za włosy. Natychmiast puściłam i spojrzałam na zegar; 7:32.
-Jezu, przepraszam !
-Koszmar ?
-Ta, strasznie realistyczny.-dotknęłam miejsca, w którym miało być ugryzienie. I choć nie leciała krew to cholernie piekło. -A tak z innej beczki: pomógłbyś mi się włamać do mojego domu ? Muszę zabrać kilka rzeczy.
-Chcesz się włamać do własnego domu ?-odparł zdziwiony.
-Nie dosłownie. Chcę tam wejść niezauważona. Żeby matka nie wiedziała. Pomieszkam do poniedziałku u siostry Todda...Aż tata wróci.-odpowiedziałam.
-A nie możesz się po prostu z nią pogodzić ?
-Zwariowałeś ? Nie dam jej wygrać.
-Uparty osiołek z ciebie, wiesz ?-rzucił z uśmiechem.
-Osiołek źmeńciony.-odparłam udając dziecięcy szczebiot.
-Śpij dobrze i...Nie ciągnij mnie więcej za włosy, dobrze ? Chyba jednak wolę się przytulać...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Ann
Jezu, ja nie miałabym odwagi zrobić tego co Nel, a podobno to ja jestem ta zła. Gdy zaczęła "przyjaźnić" się z Connorem i wyszła z pod skrzydeł Todda widzę, że żyję. Wiem też, że oboje są w sobie zakochani po same uszy. To widać. Miłość od pierwszego wejrzenia. Jakie to romantyczne...Zastanawia mnie jednak gdzie Nel spędziła noc. Dam sobie rękę uciąć, że u Connora. Chyba powinnam zapytać.

9:14
Do: Nel
Niezła akcja. Gdzie spędziłaś noc ?

9:14
Od: Nel
Jak myślisz ? U Connora.

9:15
Do: Nel
Myślałaś już nad imieniem dla dziecka ? :DD

9:17
Od: Nel
...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Connor
Od spania na ziemi bolały mnie plecy. Brad by sobie poradził. Po prostu położyłby się obok niej. Ale ja tak nie mogę...Chyba boję się odrzucenia... A Nel nie była dziewczyną, o której łatwo zapomnieć. Jej włosy, oczy, usta czy blada cera...Nigdy takiej nie widziałem. Była idealna. I właśnie to w niej mnie przerażało. Mówi się że ideałów nie ma. A ona ? Była bez wad. Przyciągała mnie jak światło ćme, pobudzała jak energetyk, uzależniała jak narkotyk. To właśnie jest miłość ? Obsesja na czyimś punkcie ?  Spojrzałem w jej stronę. Leżała na łóżku, ale nie spała. Miała cienie pod oczami i była blada, ale nie blada jak zwykle. Bladość przechodziła w żółć. Usta miała sine, a oczy były nienaturalnie wielkie. Nie wiem co jej się kilka godzin temu śniło, ale to musiało być coś okropnego bo aż się trzęsła.
-Nel, wszystko okej ?
Brak odpowiedzi.
Usiadłem obok niej. W rękach trzymała telefon, ale z nikim nie pisała. Popatrzyłem na nią z bliska. Na szyi miała siniaka, a właściwie malinkę. Na tle biało-żółtej skóry fioletowa wielka plama strasznie się wyróżniała. Wyglądała okropnie. Położyłem palec w miejscu malinki.
-Kto ci ją zrobił ?
-Uderzyłam się.-odparła bez przekonania.
-Jasne. Kto zrobił ci malinkę ? Ten cały Todd ? To twój chłopak ?  
-Todd powiadasz ?-odparła.-Wiesz, wiele nas łączy. Na przykład jego jak  i mnie pociągają chłopcy.
Otworzyłem usta i  na raz je zamknęłem. Nel tylko się zaśmiała, już nie wyglądała tak źle; zaczęły wracać jej kolory.
-Connor ?
-Hmm ?
-Chyba powinnam zadzwonić do Ann czy matka jest w domu bo nie chcę na  nią wpaść.-rzuciła zrywając się z łóżka. Bluza, którą jej dałem wisiała na niej jak wór, ale mimo to wyglądała uroczo.
-W takim razie dzwoń.-odparłem goniąc za nią wzrokiem.
Przyłożyła telefon do ucha i ponownie usiadła obok mnie.
-Hej Ann. Matka jest w domu ?-powiedziała.-Chcę wpaść po kilka rzeczy. Zostanę do poniedziałku u Kate. I-dodała-nie chcę, by Lissa wiedziała, że jestem w domu...Okej, zaraz będziemy.-rzuciła telefon na łóżko-Con, zbieramy się.
Posłusznie wstałem. Była słodka gdy się rządziła, nie mogłem jej się oprzeć. Rany, kocham ją !
Wyszliśmy. Wkońcu było ciepło-jak przystało na początek lipca. W duchu dziękowałem Bogu, Szatanowi, Zausowi i Mephistotelesowi* za to, że rodzice i brat gdzieś pojechali. To nie tak, że się jej wstydzę. Przeciwnie-gdybym mógł powiedziałbym jej i całemu, światu, że ją kocham. Problem w tym, że nie byłem tego pewny bo nigdy tak właściwie nikogo nie kochałem. Spojrzałem na nią.
Ona też na mnie spoglądała. Uśmiechała się promiennie i po wystraszonej, bladej Nel nie było śladu, no może poza jednym szczegółem-na jej szyi nadal była fioletowa plama.
-Chyba powinniśmy iść...-powiedziała, uśmiechając się jeszcze szerzej.
-Tak, chyba tak. -złapałem ją za rękę. Lubiłem to robić-wtedy czułem, że jestem odpowiedzialny za jej bezpieczństwo bo była taka krucha...
-Jezu, co ja bym bez ciebie zrobiła ?
-Emm. No nie wiem, ale jajka i papier to mój pomysł. Gdyby nie to do niczego by nie doszło.
-No w sumie tak...-zaśmiała się słodko.
Resztę drogi przeszliśmy w milczeniu. Nel zapukała do drzwi. Niezbyt delikatnie. Otworzyła nam Ann. Na widok jej stroju aż mnie zatkało:
W czarnej sukience do ziemi, rękawiczkach tego samego koloru i fioletowym dusiku z różowym kamieniem wyglądała conajmniej dziwnie.
-Ile razy ci mówiłam, żebyś nie grzebała w mojej szafie ?-syknęła Nel. To jej ubrania ? Och, to co innego. Ją bardzo chętnie bym w tym zobaczył. Boże, Connor. Ogarnij się.
-Nie było cię więc skorzystałam.
Nel przewróciła oczami i pociągnęła mnie przez próg.
-Poczekasz tutaj ? Wezmę kilka rzeczy i spadamy.-rzuciła w moją stronę wchodząc po schodach. Na jej twarzy nie gościł już uśmiech.
Przez chwilę ja i Ann staliśmy w milczeniu, ale gdy usłyszeliśmy trzask zamykanych drzwi dziewczyna odparła:
-To nie za szybko ? Znacie się kilka dni. Zwykle takie znajomości kończą się po kilku miesiącach.
-O czym ty mówisz ?-starałem się grać zdziwionego.
-Nie udawaj. Widzę jak patrzysz na moją siostre. To urocze, ale nie chcę by ona przez ciebie cierpiała. Connor, żyjesz na walizkach. Sądzisz, że zakochanej dziewczynie łatwo będzie przez to przejść ? Chciałem coś odpowiedzieć, ale znowu usłyszeliśmy trzask drzwi. Nel szybkim krokiem schodziła po schodach  z ogromną torbą w ręku, która zdawała się ją przewracać.  
-No to my się już zbieramy.-ucałowała siostrę w policzek i pociągneła mnie ku drzwiom.
Wyszliśmy, wiał lekki wiaterek, który delikatnie rozwiewał jej długie włosy. Ta drobna dziewczyna wyglądała śmiesznie z wielką torbą.
-Może ja to wezmę.-mruknąłem wyciągając rękę.
-Dam radę.
-Nie żartuj sobie. Daj.-chwyciłem torbę. Nie była ciężka. Jak to możliwe, że Nel ma tak słabe ręcę ? Zaczynam się martwić...
-Och...-westchnęła.-To ja może zadzwonię do Kate...-rzuciła, wyciągając telefon z kieszeni mojej bluzy.-Hej...Słyszałaś o tym co się stało ? Taak...Miałabym małą proźbę...Przygarniesz mnie do siebie do poniedziałku ? Jezu Kate ! Nie wiem jak ci dziękować...W takim razie zaraz będę. Do zobaczenia.-śmiechnęła się promiennie i schowała telefon do kieszeni.
Co dziwne, mieszkanie siostry Todda nie było daleko. Mieściło się w starym, szarym (który pewnie kiedyś był biały) pokrytym bluszczem bloku.  Na nasze szczęście mieszkanie było na parterze. Postawiłem torbę na ziemi.
-Tu chyba się żegnamy...-podeszła bliżej i...pocałowała mnie w policzek. Boże, jak ciepło. Po długiej i przyjemnej chwili oderwała usta od mojego policzka. Już prawie naciskała na klamkę gdy na powrót pociągnąłem ją do siebie.
-Nel ja nie chcę...-szepnełem.-Nie chcę udawać, że to nic, że jesteś mi obojętna. Nie chcę, rozumiesz ? I może za chwilę mnie znienawidzisz, ale trudno muszę to zrobić. Kocham cię, Nel.-serce łomotało mi jakby miało wyskoczyć z piersi. No nic, pomyślałem i pocałowałem ją. Tylko tego chciałem przez ostatnie dni...
×
×
×
*Tak, tak...Mephiś <3 Ze specialną dedykacją dla Uli-kun (tak, wg. mnie jesteś mężczyzną) Kc.
~Mitzu

Rozdział 5

Prawda
Nel
Mama ruchem ręki zachęciła nas do wejścia, jednak ani ja, ani Connor nawet się nie ruszyliśmy.
-No chodźcie, jest zimno. Przeziębicie się, a całować możecie się w środku.-odparła z zaniecierpliwieniem.
Rumieniec oblał mi całą twarz. Spojrzałam na Connora, który był dziwnie blady, a może poprostu uwaga mojej matki nie zrobiła na nim większego wrażenia ?
-Gdybym mogła to już dawno bym wstała. Upadłam na rękę. Connor, do cholery, nie stój jak słóp soli i mi pomóż.-syknęłam. Ból w ręcę z każdą sekundą robił się dotkliwszy.
Chłopak bez słowa podszedł do mnie i delikatnie postawił na ziemi. Na chwilę przestało boleć, to zadziwiające jak dotyk niektórych osób działa kojąco.
-Nel, nadal jestem twoją matką, jeśli już masz przeklinać to nie przy mnie.
Och, moja genialna mamusia.
Gdy weszliśmy do środka matka odparła:
-Przedstawisz mi kolegę ?
-To Connor.-starałam się mówić bez cienia emocji, jednak wypowiadając jego imię przeszedł mnie dreszcz.
-Skąd jesteś ? Nigdy cię tu nie sportkałam-rzuciła uśmiechając się. To coś czego zawsze jej zazdrościłam-pewna siebie, niezależnie od sytuacji.
-Mam tutaj rodziców. Raczej tutaj nie bywam. Zwykle jestem  w trasach lub nagrywam piosenki. Nie mieszkam tutaj na stałe.-odparł. To dziwne, w jego głosie słyszałam zdenerwowanie. Lekkie, ale jednak. Zabawne, raczej nie ma problemów z wejściem na scenę, a ma stres przed moją matką. Muszę przyznać, że jest uroczy gdy się denerwuje.
Spojrzała na Connora z zaciekawieniem. W głowie zapaliła mi się czerwona lampka. Wiem co to oznacza; moja rodzicielka będzie udawać, że ją to interesuje by zupełnie jak chłopak-zrobić dobre wrażenie. Prawda jednak jest taka, że jej to wisi.  Ona zawsze ma wszystko gdzieś.  W głowie usłyszałam własny głos "skończ to".
-Mamo, to my może pójdziemy na górę.-rzuciłam ciągnąc za sobą Connora. Miał przyjemnie ciepłe dłonie. Czy to normalne, że w ogóle myślę o "tym" w ten sposób ? To chore. Nie znam go, a czuję jakby był zawsze. Jakby był przez te wszystkie lata, gdy nie potrafiłam rozmawiać z otoczeniem. Gdy był tylko Todd. Ogarnęła mnie fala chłodu. No właśnie...Todd. Po raz nie wiem który zachowałam się jak totalna egoistka, która ma fochy o to, że jej przyjaciel nie chciał jej o czymś powiedzieć. Tak zachowuje się przyjaciółka ? On pewnie liczył na to, że będę go wspierać...
-Znowu masz jakąś ścinę i nie da się z tobą rozmawiać. Jesteś w ogóle tutaj ?
Popatrzyłam w jego stronę. Stał na różowym dywanie w moim pokoju. Myślami byłam tak daleko, że nawet nie zauważyłam, że nie jesteśmy już na schodach.
-Przepraszam. Zamyśliłam się...To nie boli, spróbuj kiedyś. Całkiem przyjemne zajęcie. Możesz być gdziekolwiek nie ruszając się z miejsca.-odparłam  podchodzac do łóżka i biorąc kota.
-Cóż. Warto spróbować, szczególnie, że musimy wymyślić mu imię.-powiedział opadając na łóżko.
-To chyba chłopiec, co ?-rzuciłam siadając obok.
-Ta.
-To może Nox ?
-Nie, zbyt łatwe.
-Church.
-Świętobliwa się znalazła.
-Fistaszek !
-Brzmi dobrze, aczkolwiek nie. Przewróciłam oczami i podjęłam ostatnią próbę:
-Connor.
-Idealnie ! Było tak od razu.-krzyknął i tak gwałtownie wstał, że się zachwiałam.
-Ojej.-jęknął i chwycił mnie od tyłu bo prawie spadłam z łóżka.
-Sierota.-syknęłam-Trzeba zająć się resztą.
Spojrzał w stronę beżowych pakunków i bez słowa do nich podszedł. Dziś jest jakoś szczególnie milczący.
Wyszłam na korytarz zostawiając go kompletnie samego. Było ciemno, jedynym źródłem światła była złotawa łuna, której prawdopodobne źródło było w pokoju Ann, którego drzwi były lekko uchylone. Postanowiłam wejść do środka, wkońcu nie zamieniłyśmy ze sobą ani słowa od wizyty w szpitalu.
Zapukałam cicho. Siedziała na łóżku i rysowała coś w zeszycie. Jej sypialnia była o wiele mniej przytulna od mojej. Na panelach nie było dywanu, biurko było puste a na ścianach nie było ani jednego zdjęcia. Nic, co by wskazywało, że pokój jest zamieszkany.
-Hej...Co robisz ?
-Nic.
-Mhm...
-No dobrze...Rysuję.-rzuciła ze znudzeniem.
-A co dokładnie ?-obtoczyłam ją ramieniem. Spojrzałam na rysunek. Przedstawiał obejmującą się parę. Byli praktycznie bez ubrań, zasłaniał ich koc. Mimo to rysunek był śliczny, nie wiedziałam, że ona ma taki talent. W sumie to nawet nie miałam pojęcia, że rysuje.
-To ty...I Connor.-szepnęła unikając mojego wzroku.
-Ann, ale...
I nim powiedziałam coś więcej przerwała mi:
-Daruj sobie, ok ? Pasujecie do siebie,  no i widzę jak on na ciebie patrzy.-posłała mi tajemniczy uśmiech.
-I wcale ci to nie przeszkadza ?
-Ani trochę. Na początku może, ale i tak nie mam szans, no i nie jestem pępkiem świata, nie ?-neutralność w jej głosie aż mnie zdziwiła.
-Och, no dobrze. A tak z innej beczki. Wiesz gdzie jest matka ?
-Nie mam pojęcia i nie chcę cię wyganiać, ale idź już do Connora bo się zatęskni.
Przewróciłam tylko oczami i wyszłam z pokoju.
Tym razem jednak nie ogarnął mnie całkowity mrok. Con zapalił kilka świateł. Poszukałam go wzrokiem. Siedział na kanapie w salonie głaszcząc Connora-jakkolwiek to brzmi. 
Zeszłam na dół i usiadłam na blacie.
-Dlaczego nie ma twojej mamy ? Dopiero co wróciła i już gdziesz poszła ?-zapytał ciągle zajęty kotem.
-Tja. Zapewne do swojego przyjaciela Josha Hutnama.-rzuciłam.
-Emm.To ona nie ma męża ?
-Ma. Ale jak chcesz wiedzieć coś więcej to musimy wyjść, nie chcę by Ann słyszała. Ona nic nie wie.-powiedziałam zeskakując z blatu.
-Dobrze.-przytaknął.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Connor
Wyszliśmy przed domu. Było ciemno. Spojrzałem na Nel, która zawzięcie szukała czegoś w swojej czarnej torbie. Po chwili starań wyciągneła paczkę papierosów. To nie tak, że przeszkadzało mi to, że pali, ale była jest i będzie dla mnie na tyle ważna, że martwi mnie jej stan. Jest strasznie chuda, nie widziałem by cokolwiek dziś zjadła i jeszcze to.
Spojrzała na mnie, a jej wzrok mówił 'chcesz ?' i gdy przecząco pokręciłem głową schowała paczkę do torby, wzięła papierosa do ust i zapaliła.
-Wiesz...-zaczęła wypuszczając dym z ust.-To zaczęło się jakoś tak: to był koniec roku, miałam czternaście lat...-zaciągnęła się po czym ponownie wypuściła dym-Szliśmy z Toddem korytarzem i zobaczyłam matkę wychodzocą z gabinetu wuefisty. Na początku myślałam, że od tak przyszła porozmawiać na temat moich ocen, które swoją drogą, nie były najlepsze. Nienawidzę wuefu. No ale zaczęliśmy z Toddem śledzić moją matkę. Okazało się że przykładna matka i żona, jaką wydawała się być Lissa Garroway zdradzała poczciwego pilota Thomasa z nauczycielem wychowania fizycznego ich córki Nephilii. Nie powiedziałam nic ojcu bo jak głupia myślałam, że to przelotny romanski. No i na nieszczęście rodziny okazało się że Hutnam i moja matka kręcą ze sobą od dawna.-kolejny raz zaciągneła się i wypuściła dym.
-Nieciekawie...Wiesz gdzie ten cały Hutnam mieszka ?
-Tsa, a co ?-rzuciła.
-Zobaczysz. Mam fajny plan, który może się udać, ale najpierw musimy przejść się do sklepu.-powiedziałem po czym złapałem ją za rękę i poprowadziłem w dół uliczki.
Znowu wybrałem sklep pana Weelsa, tym razem jednak poprosiłem Nel by sama weszła do sklepu.
-No ale co właściwie mam kupić ?
-Jajka i papier toaletowy.-odparłem podając jej pieniądze.
-Boże, akcja jak w gimnazjum. Masz szczęście, że sklep Weelsa jest całodobowy.-rzuciła przez ramię wchodząc do środka.
Nie musiałem długo czekać. Wręczając mi zakupy warknęła "Będą z tego kłopoty", czym nie bardzo się przejęłem. Przecież o to chodzi.
-Daleko mieszka ten Josh ?
-Nie. Dziesięć minut drogi.
Doszliśmy bez problemu pod dom Hutnama. Był podobny do domu Nel, z tą małą różnicą, że był niebieski.
-Domyślasz się po co tu jesteśmy ?-szepnełem jej prosto do ucha podając jajka.
-Ta, udekorujemy belfrowi dom.-odpowiedziała z uśmiechem otwierając paczkę i wyciągając jajko.
Zrobiłem to samo.
-To na trzy. Raz...Dwa...TRZY !-wrzasnęliśmy równocześnie. Kolejne pociski z jajek i papieru leciały w stronę niebieskiego domu. Gdy nagle drzwi się otworzyły i ze środka wyszedł mężczyzna w jadowicie zielonym szlafroku.
-Dzieciaki co wy wyrabiacie ?!-krzyknął.
-Nie widzi pan ? A wy ?! Co robicie ? W karty raczej nie gracie !-warknęła w odpowiedzi Nel.
Jezu, nawet by mi przez głowę nie przeszło, że ta słodka blondynka jest wstanie powiedzieć takie słowa.
-Och Nel, jak się dowiedziałaś ?
Spojrzeliśmy za nauczyciela. Stała za nim blondynka w różowym szlafroku.
-Wiem od dawna. Widziałam cię jak od niego wychodzisz.-syknęła dziewczyna.-I wiesz co ? Mam dosyć robienia dobrej miny do złej gry. Jak tylko ojciec wróci wszystko mu powiem. Nie zasługujesz na niego !
-Nie będziesz się tak zwracać do matki ! Z resztą porozmawiamy w domu.-warknęła kobieta.
-Nie ! Nie będę z tobą o niczym rozmawiać ! Wiesz co ?! Wreszcie nadszedł ten dzień. W Y P R O W A D Z A M się.-wrzasnęła ze złością Nel.
-Proszę bardzo ! Tylko nie przychodź do mnie później z przeprosinam.-Lissa zatrzasnęła drzwi bez słowa pożegnania.
-To się narobiło...-mruknąłem odgarniając włosy z czoła dziewczyny.
-Tak, od dziś jestem bezdomna.-powiedziała z przekąsem.
-Niekoniecznie. Przenocujesz u mnie. Przecież cię nie zostawię.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Nel
Usiadłam na łóżku w pokoju  Cona. Gdy przyszliśmy wszyscy już spali-tym lepiej. Nikt nie wie, że tu jestem. Wyglądałam przynajmniej śmiesznie w bluzie Connora, która wysiała na mnie jak worek.
-Nie wiem jak ci dziękować...-szepnełam w stronę chłopaka. Siedział na ziemi. Upar się bym to ja spała na łóżku. No halo, nie jestem aż tak delikatna.
-Nie musisz. Mówiłem przecież, że możesz na mnie liczyć. Dochodzi piąta, powinnaś spać. Dobranoc.-mruknął z pod przymkniętych powiek.
-Dobranoc Connor.-ziewnęłam, zwinęłam się w kulkę i poszłam spać.

Rozdział 4

Wielki powrót
Nel
To wszystko jest tak cholernie niepojęte. Jak długo to przede mną ukrywał ? Podobno byliśmy najlepszymi przyjaciółmi.
Spojrzałam w jego stronę, jednak Todd nie odezwał się ani słowem.
Miałam tysiące myśli na raz-pytania kłębiły się szukając ujścia. Nie wiedziałam od czego zacząć, chciałam o tyle zapytać...Jednak najbardziej bolała mnie myśl, że dowiedziałam się tak późno. Postanowiłam więc o to zapytać:
-Dlaczego powiedziałeś mi dopiero teraz, gdy masz chłopaka ? Nie ufasz mi ?
-Nel-westchnął-sądzisz, że to takie łatwe ? Myślisz, że co ? Że byłbym w stanie od tak podejść do ciebie i powiedzieć "hej Słońce, jestem gejem i mam chłopaka" ?
-Sądzisz, że moja reakcja byłaby inna niż teraz ? Poza tym, że boli mnie fakt, że tak późno się dowiedziałam to nic by się nie zmieniło !-nie wiem   kiedy wstałam, ale teraz Todd leżał na łóżku przy moich stopach i wydawał się mały-Sądzisz, że nie byłam warta tego, by wiedzieć jako pierwsza ?  Może myślisz, że jestem nietolerancyjna ? Och, dobrze wiesz, że tak nie jest. Wydawało mi się że jesteśmy przyjaciółmi, najlepszymi przyjaciółmi.-głos mi się załamał a w oczach miałam łzy. Zaczęłam się powoli cofać ku drzwiom.
-Nel, posłuchaj...-powiedział  zrywając się z łóżka.
-Daruj sobie, ok ?-rzuciłam przez ramię i wyszłam z pokoju. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Weszłam do wanny i wkońcu pozwoliłam sobie na płacz. Szlochałam cicho, a w tle leciało Kill Kill Lany Del Rey.
Nie wiem ile tak siedziałam...Pewnie długo, jednak to nie miało teraz większego znaczenia.
Nabrałam powietrza w płuca i zanurzyłam się pod wodę. Wtem usłyszałam ciche pukanie-przynajmniej tak
wydawało mi się pod wodą.
-Emm...-zamarłam gdy usłyszałam głos Connora-Hej Nel. Pewnie się kąpiesz, czy coś, ale jest sprawa, która nie może czekać. Tak więc...Szanownie bym prosił byś ze mną porozmawiała, dobrze ?
-Kto cię wpuścił ?-wybąkałam. -Ann...Błagam szybko.
Wyszłam z wanny i zaczęłam się ubierać-w duchu żałowałam, że wybrałam przetarte jeansy i t-shirt z gotycką wersją My Little Pony.
Spojrzałam na siebie w lustrze i momentalnie się skrzywiłam-mokre włosy przykleiły mi się do twarzy a pozstałości makijażu strużkami spływały po moich policzkach. Wyciągnęłam z szafki kilka wacików i zaczęłam czyścić twarz.
-Boże Nel, szczęścia tam szukasz ?-krzyknął z niecierpliwością.
-Aż tak ci się śpieszy ?-burknęłam wyciągając suszarkę. Ciepłe powietrze zdmuchnęłu ostatnie resztki smutku.
Wyszłam z łazienki do pokoju i zobaczyłam Connora trzymającego małą czarną kuleczkę.
-Co to ?-rzuciłam opadając na łóżko.
-Chyba "kto"-poprawił mnie-to kot. Ten maluch szuka domu i pomyślałem o tobie. I nie możesz mi odmówić ! Och, no patrz jaki słodziak...-mruknął i pogłaskał kota po pyszczku.
Przewróciłam oczami, ale fakt faktem, kot był uroczy.
-Nigdy nie spotkałam bardziej uroczej istotki-szepnęłam wyciągając zwierzaka z rąk chłopaka.
-Hej ! A ja ?-odrzekł.
-Chciałbyś.
-No, ale bierzesz go, tak ?-otworzył szeroko ładne oczy, wiedziałam, że nie mogę odmówić.
-Och, dobrze.-ponownie przewróciłam oczami.-Same z tobą problemy...
-Oj wiem, że mnie kochasz...-posłał mi buziaka i opadł na poduszki.
Serce zaczęło mi bić tak cholernie szybko. "że mnie kochasz" "że mnie kochasz"...Słowa odbijały się echem w mojej głowie...Przecież on tylko żartował, żartował.
W odpowiedzi wybąkałam tylko niewyraźne "chrzanisz".
-Nie kłam !-odparł.
-Ach, nie śmiałabym Connorku !-odpowiedziałam udając rozmarzony ton- Connor ja ciebie kocham ! Do ciebie szlocham, o tobie śnię. Nawet gdy nie śpię !
-Nie próbuj odawać Freda i George'a, ok ? Pół Zakonu Feniksa poprzewracałoby się w grobach...Gdyby istnieli.-odparł rzeczowym tonem, który nie pasował do sytuacji.
-Bo nie jestem ruda ?
-To brzmi dziwnie, ale tak.
-Tja...Ej, wiesz co ? Wydaję mi się że koty chyba muszą jeść. Trzeba się przejść do sklepu i jako, że to ty wyskoczyłeś z tym kotem idziesz ze mną i bez wymówek, rozumiemy się ?
-Jasne-powiedział posłusznie.-To co, zbieramy się ?
Choć słońce świeciło było chłodno, a na dworze było mało ludzi. Spojrzałam po okolicy; kilkoro dzieci sąsiadów rysowało kredą po chodniku, poza nimi i nami nie było nikogo. Tym lepiej dla mnie-nie chcę plotek typu "Nel Garroway prowadzą się z Connorem Ballem''.
-Sklep jest niedaleko, zaledwie kilka minut spacerkiem.-powiedziałam i spojrzałam na Connora, który utkwił wzrok w trampkach.
-Nel, błagam. Wychowałem się tu, nie mam amnezji.-odrzekł z irytacją.
-Przepraszam...-szepnęłam, po czym zaśmiałam się nerwowo i wbiłam wzrok w kamyki leżące na chodniku.
Dotknął mojego policzka, delikatnie; zaledwie opuszkami palców, ale przeszedł mnie przyjemny dreszcz.
-Za co mnie przepraszasz ?-zapytał z rozbawieniem.
-Chyba za swoją głupotę...-odparłam zawstydzona.
Chłopak zaśmiał się tylko i pociągnął mnie za rękę.
Szedł szybko i stawiał szerokie kroki więc musiałam truchtać by dotrzymać mu kroku. Właściwie to nie miałam wyboru-przez całą drogę trzymał mnie za rękę. 
Wkońcu dotarliśmy do sklepu.  Zmęczona weszłam do klimatyzowanego pomieszczenia.  Rzadko ćwiczyłam na wuefie i teraz odzczułam tego skutki.
Connor przyglądał mi się z rozbawieniem.
-Co cię tak śmieszy ?-wysapałam.
-Dyszysz jakbyś przebiegła maraton i...-nie dokończył bo usłyszeliśmy zduszony krzyk. Spojrzeliśmy na najbliższą kasę i ujrzeliśmy nieco otyłą rudowłosą dziewczynę, która trochę przesadziła z fluidem i kredką do oczu.  Od razu ją rozpoznałam, Cassandra Weel; chodziłyśmy razem do szkoły. Była miła, czasami zamieniłyśmy kilka zdań. Przez chwilę cała trójka stała w milczeniu, aż wkońcu Cassie wybąkała:
-Connor, Connor Ball. Boże ! Tato, tato chodź tu, szybko !
Po kilku chwilach zza jednego z regałów wyszedł czterdziestoletni łysiejący mężczyzna o zmęczonym spojrzeniu.
-Co znowu ?-odrzekł podirytowany. Jednak spojrzał w naszą stronę momentalnie zamarł.-Co p-pana ssprowadza do naszego sklepu ?
Connor szturchnął mnie delikatnie ręką.
-Mam małego kota i potrzebuję kilku rzeczy dla niego...Głównie podstaw. Mam go dosłownie od kilku godzin.-powiedziałam.
-Dobrze, dobrze. Proszę za mną !-rzucił piskliwym głosem i poprowadził nas po alejce.-Hmm... od czego by tu zacząć. Och, tak, tak ! Kuweta, kuweta jest bardzo ważna.-wydawał się mówić sam do siebie.
Spojrzałam na Connora i zaśmiałam się cicho.
-Ciekawi ludzie tutaj mieszkają.-odrzekł z uśmiechem.
-Cóż, nie każdy jest sławny, bogaty i utalentowany, Connorku.
Nie odpowiedział i tylko złapał mnie za rękę. Poczułam jak rozchodzi się po mnie przyjemne ciepło.
-Proszę, to wszystko !-odrzekł pan Weels wciskając mi w wszystkie potrzebne rzeczy. Ugięłam się pod ich ciężarem. Nie wiem, który raz dziś Connor spojrzał na mnie z rozbawieniem.
-Może ja to wezmę.-powiedział wyciągając mi zakupy z rąk.
-Ach, no i zapomniałbym !-odrzekł mężczyzna pocierając ręce.-Na koszt firmy, panie Ball.
-Jednak wolałbym zapłacić...-powiedział, po czym przejechał ręką po włosach. (Boże, jak ja uwielbiam gdy to robi !)
-Och, no niech pan nie da się prosić !-wykrzyknął przesłodzonym tonem.
Wariactwo.
-Dobrze, już dobrze.-w głosie Connora można było wychwycić nutkę znudzenia, zapewne słyszał to już wiele razy.
Cassie wszystko ładnie nam zapakowała. Oczywiście musiałam zrobić jej zdjęcie z Connorem. Przy samym wyjściu szepnęła mi do ucha "zazdroszczę chłopaka".
To już totalne wariactwo.
Wyszliśmy ze sklepu i skierowaliśmy w stronę domu. Część drogi przeszliśmy w milczeniu; nie wiem czemu, ale ta cisza mnie bolała.  Nie byłam wstanie tego wytrzymać, zupełnie jakby nie miał ochoty ze mną rozmawiać. Nie rozmawialiśmy ze sobą przez resztę spaceru. Byliśmy już pod samym domem. Oparłam się o drzwi i czekałam na jakiekolwiek słowa pożegnania.
-Łał, to serio dziwne, że mieszkałem tyle lat w tym miejscu i nigdy na ciebie nie natrafiłem...-odparł przeszywając mnie wzrokiem.
-Może dlatego, że nie jestem nikim szczególnym ?
-Żartujesz sobie ? Jeszcze nigdy nie spotkałem tak wyjątkowej osoby jak ty, Nel.-moje imię jeszcze nigdy nie brzmiało tak pięknie, jak wtedy, gdy je wypowiadał.
Mimowolnie się uśmiechnęłam. Stał tak blisko... W środku walczyłam że sobą by go nie pocałować. Nigdy jeszcze się tak nie czułam. Można kochać kogoś, kogo zna się tak krótko ? Wspięłam się delikatnie na palcach, tylko kilka centymetrów, jednak wystarczyło by być bliżej jego twarzy. Był blisko, bliżej, bliżej...Gdy nagle drzwi się otworzyły, a ją z hukiem upadłam na ziemię, poczułam przeszywający ból w prawej dłoni, jednak niezbyt się tym przejęłam i spojrzałam w górę. Ujrzałam wysoką blondynkę, ubraną w białą koszulę, która uśmiechała się do nas przyjaźnie.
Otworzyłam szeroko oczy i cicho powiedziałam:
-Mama ?

Rozdział 3

Pożegnania są trudne
-Nie wytrzymam kolejnego odcinka tego szajsu !-powiedział Connor krztusząc się ze śmiechu.
-To z czego się śmiejesz, idioto ?-odrzekłam, nie mogłam się powstrzymać od śmiechu.
-Bo to jest tak chore, że aż śmieszne.-odpowiedział opadając na poduszki obok mnie.
Od dawna nie miałam takiej głupawki.  Todd nie miał poczucia humoru. Kiedy w kinie cała sala się śmiała on siedział ze wzrokiem wbitym w popcorn.  Connor był jego przeciwieństwem- uśmiech prawie nie schodził mu z twarzy (swoją drogą był bardzo ładny).
-Nad czym tak rozmyślasz ?-zapytał.
-Wyobrażam sobie jak stoisz przywiązany do pnia i płoniesz.-rzekłam mrużąc oczy.
-Grubo...Ciekawe jak smakowałbym, taki upieczony.
-Pewnie jak kurczak.-zaśmiałam się-Albo jak kebab.
Spojrzałam na zegar. Cholera, cholera, cholera. Dochodzi trzecia.
-Późno się robi, powinienem już iść.-odrzekł, jakby czytając mi w myślach. Wstał kierując się do drzwi.
*
Przystaneliśmy na werandzie, noc była chłodna. Jedynym źródłem ciepła był jego oddech, który łaskotał mnie w szyję.
-Pożegnania są trudne.-odrzekłam-Nigdy nie  wiem jak się zachować, co powiedzieć.
Spojrzał na mnie. Miał smutne oczy.
-Mam tak zawsze gdy jesteś blisko, wiesz ? Chcę zrobić tyle rzeczy na raz, że czasem zachowuję się głupio.-odrzekł.
-Nie. Nigdy nie zachowałeś się przy mnie głupio. Jesteś zabawny, ale nie chamski. Otwarty, ale nie nachalny. Troskliwy, ale nie nadopiekuńczy.-powiedziałam cicho. Nie mogłam się powstrzymać i złapałam go za nadgarstek. 
-Tja...Jasne. A moja przemowa o tym, że możesz na mnie liczyć i tak dalej ? Wszystkie inne dziewczyny by mnie wyśmiały.
-Ale ja nie jestem wszyscy i nie mam na imię każdy. I nikt nigdy nie powiedział mi tak miłych słów.-mocniej zacisnęłam palce na jego nadgarstku.
Podziałało, uśmiechnął się i dotknął mojego policzka.
-Jesteś wspaniała, wiesz ?-szepnął i podszedł troszkę bliżej.
-Dla wybranych osób może i tak.-odpowiedziałam.
Teraz już uśmiechaliśmy się oboje.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Obudził mnie sygnał telefonu.
Spojrzałam na mały ekranik, na którym wyświetlało się zdjęcie Todda.
Nie miałam najmniejszej ochoty odbierać, źle się zachował i kilka dni rozłąki mu nie zaszkodzą. Jednak przypomniałam sobie tego chłopaka, który zna moje sekrety, pociesza mnie gdy nie mam ochoty do życia, trzyma za rękę gdy się boję.
Prawdopodobnie odebrałam w ostatniej chwili.
-Hej, co tam ?-powiedziałam zaspanym głosem i przetarłam oczy.
-Hej. Ty jeszcze w łóżku ?-zaśmiał się nerwowo.
-Tak. Co chcesz ?-warknęłam.
-Jej, chciałem tylko zapytać czy do mnie wpadniesz...-powiedział urażonym tonem.
-Och...Będę za pół godziny.
Todd
Spojrzałem po zagraconym pokoju. Chyba powinienem go ogarnąć, Nel nie lubi bałaganu.
Sprzątałem nim do pokoju wkroczył oczekiwany gość.
-Hej, ważna sprawa, a właściwie sprawy. Siadaj-wskazałem na krzesło.
-A mogę się położyć ? Nie wyspałam się.
-Jasne, tylko nie zaśnij.-powiedziałem i położyłem się obok.
-Zaczniesz mówić czy mam to z ciebie wyrzucić ?-powiedziała przeciągając się.
-Emmm. No to po pierwsze:
Czy to prawda, że wczoraj był u ciebie ten przychlast ?-uff. wyrzuciłem to z siebie.
-Nie nazywaj go przychlastem, dobrze kretynie ?-powiedziała bawiąc się wisiorkiem.-Skąd wiesz ?
-Ann mi powiedziała. Uwaga, cytuję: "Od prawie pięciu godzin drą się jak obdzierane ze skóry świnie, musi być ostro."-rzekłem i czekałem na reakcje.
-Tak ci powiedziała ? Boże...Muszę ci tłumaczyć, że to kłamstwo czy sam się domyśliłeś ?-burknęła. Miałem nadzieję, że się zarumieni, ale ona tylko patrzyła na mnie spokojnie.
Teraz będzie trudniej...
-Nel...Zauważyłaś pewnie, że ja odtrącam inne dziewczyny, nie ?  Bo wiesz, to nie dlatego, że jestem wybredny, czy coś. Ja jestem inny i...Obiecasz, że nikomu nie powiesz ?-powiedziałem i kiedy przytaknęła szepnęłem:
-Nel, ja jestem gejem.
-Nie...Nie wiedziałam. Masz chłopaka ?-nie była wściekła czy wzburzona. Była ciekawa.
-T-tak. Ma na imię Evan i chyba go polubisz. Rodzice już wiedzą. Ojciec się wściekł...Ale mimo wszystko teraz czuję się szczęśliwy.